CENTRUM SZKOLENIA ŁĄCZNOŚCI I INFORMATYKI jest jedynym ośrodkiem w kraju, kształcącym od 1919 roku kadry wojsk łączności dla potrzeb Wojska Polskiego. Dziedziczy chlubne tradycje wszystkich szkół i ośrodków szkolenia wojsk łączności, funkcjonujących od pierwszych lat istnienia II Rzeczypospolitej. Początki wiążą się z narodzinami II Rzeczypospolitej i odbudową Wojska Polskiego po 123 latach zaborów.

W niecały rok po odzyskaniu niepodległości, 13 września 1919 roku sformowano w Zegrzu k. Warszawy Obóz Wyszkolenia Oficerów Wojsk Łączności. W jego skład wchodziły: Szkoła Oficerska Wojsk Łączności, Szkoła Podchorążych Wojsk Łączności oraz Kurs Aplikacyjny. 31 maja 1921 roku zmieniono nazwę na Obóz Wyszkolenia Wojsk Łączności, a 10 kwietnia 1923 roku, na Obóz Szkolny Wojsk Łączności, który istniał do 1929 roku.

Z dniem 15 sierpnia 1929 roku, Obóz Szkolny Wojsk Łączności w Zegrzu został przekształcony w Centrum Wyszkolenia Łączności. Zmiany nazw wiązały się ze zmianami zadań edukacyjnych.

W Centrum Wyszkolenia Łączności kształcono oficerów służby stałej na kursach doskonalenia, oficerów rezerwy, podoficerów służby stałej i nadterminowych oraz podchorążych rezerwy, którzy w latach trzydziestych stanowili najliczniejszą grupę osobową. Kandydatów na oficerów służby stałej dla potrzeb wojsk łączności w latach 1924-1935 kształcono w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W roku 1935 kształcenie kandydatów na oficerów służby stałej przejęło ponownie CWŁ w Zegrzu i prowadziło je nieprzerwanie do września 1939 roku.

W latach 1927-1936 prowadzono w CWŁ szkolenie telegrafistek Hughes'a zwanych popularnie "juzistkami". Odbyło się dziesięć kursów, które ukończyło około 300 kobiet.

Absolwenci CWŁ stanowili kadrę dowódczą jednostek i pododdziałów łączności w wojnie obronnej 1939 roku, a następnie w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie i w Armii Krajowej.

Po kampanii wrześniowej, już 8 grudnia 1939 roku zostało utworzone Centrum Wyszkolenia Łączności w Wersalu, które po klęsce Francji w 1940 roku przeniesiono do Szkocji. Tam funkcjonowało ono najpierw w Crawford, potem w Alyth następnie Dundee i St. Andrews, Auchtermachty, a od września 1944 roku w Kinross - Perthsire.

Kształcenie kadr łączności Wojska Polskiego prowadzono podczas wojny także na terenie ZSRR, w Iraku i w Egipcie. W marcu 1942 roku została utworzona Szkoła Podchorążych Wojsk Łączności w Armii Polskiej, dowodzonej przez gen. Władysława Andersa. Szkołę tę zorganizowano przy 1 pułku łączności w miejscowości Pogran - Orłowskaja w Uzbekistanie. W sierpniu 1942 roku ewakuowano ją do Iranu, miesiąc później do Quzil Ribat w Iraku, a w końcu wojny do miejscowości Matera we Włoszech.

Absolwentów kierowano do służby w oddziałach 2 Korpusu Polskiego. Zyskali sobie sławę i uznanie na szlaku bojowym Korpusu, w bitwie pod Monte Cassino oraz całej kampanii na Półwyspie Apenińskim.

Oficerów łączności na potrzeby 1 Korpusu Polskiego, a następnie I Armii Polskiej w ZSRR dowodzonej przez gen. Zygmunta Berlinga, przygotowywano w 1943 roku w Szkole Oficerskiej Armii Radzieckiej w Muromiu, a potem od marca do grudnia 1944 roku w Centralnej Szkole Podchorążych w Riazaniu.

Jesienią 1944 roku została zorganizowana Oficerska Szkoła Łączności w wyzwolonym Zamościu. Głównym jej celem było przygotowanie kadr dowódczych dla burzliwie rozwijających się wojsk łączności. Oficerska Szkoła Łączności, została przeniesiona w październiku 1945 roku z Zamościa do Sieradza.

6 czerwca 1950 roku, na podstawie rozkazu ministra obrony narodowej rozformowano Oficerską Szkołę Łączności i w jej miejsce utworzono dwie szkoły: Oficerską Szkołę Łączności Przewodowej w Sieradzu i Oficerską Szkołę Łączności Radiowej w Zegrzu.

22 listopada 1955 roku, wyżej wymienione dwie szkoły zostały połączone w jedną Oficerską Szkołę Łączności z siedzibą w Zegrzu.

20 maja 1967 roku, szkoła uzyskała status wyższej uczelni zawodowej I stopnia. Nadano jej wówczas nazwę Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności. WSOWŁ została rozformowana 30 września 1997 roku.

Historia szkolenia kadr wojsk łączności, jest związana także z Legnicą. W dniu 5 września 1966 roku powołano Podoficerską Szkołę Zawodową Wojsk Łączności. Dwuletni wysiłek nad rozbudową bazy i wdrożeniem rozwiązań organizacyjnych, zaowocował nadaniem sztandaru ufundowanego przez społeczeństwo Legnicy w dniu 10 lutego 1968 roku i przeniesieniem Szkoły Chorążych z Zegrza. Szkoła zmieniła nazwę na 14 Ośrodek Szkolenia Wojsk Łączności.

1 października 1976 roku, 14 Ośrodek Szkolenia Wojsk Łączności został przeformowany na Centralny Ośrodek Szkolenia Wojsk Łączności.

1 września 1994 roku, nastąpiła kolejna zmiana organizacyjna. Nazwę Szkoły zmieniono na Centrum Szkolenia Łączności. W 1997 roku rozformowano CSŁ.

22 września 1997 roku ukazał sie Rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego powołujący w Zegrzu Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki na bazie rozformowanych Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności i Centrum Szkolenia Łączności. 1 października 1997 powstało Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki.

Dzień 13 września jest Świętem CSŁiI, na pamiątkę powstania Obozu Wyszkolenia Oficerów Wojsk Łączności w 1919 roku.